تبليغاتX
A2


A2

شعر

مهدی عابدی یه کتاب خوشکلی داره به نام "هزار و سیصد و شب " که یه تیکه از یه شعرشو  میگذاریم اینجا

میروم . رفتن  از این دیدار مشکل تر که نیست                

                                                                    دوری از وصلی حقارت بار  مشکل تر که نیست

گیرم آتش زد مرا اندوه بی سامانیم

                                                                    سوختن . از ساختن با عار  مشکل تر که نیست

از چه میترسانی ام ؟ یک عمر تنها بوده ام

                                                                            عزلت این بار از هر بار مشکل تر که نیست

نوشته شده در جمعه هجدهم دی 1388ساعت 18:47 توسط Atwo| |

خودم را به آتش کشیدم تا ببینی ام ...

افسوس هواپیمای تو از سرم گذشت

نوشته شده در چهارشنبه نهم دی 1388ساعت 23:4 توسط Atwo| |

سردی تو از نگاهت موج میزند و این ایراد من است

             که گرمای آغوشم را بی بهانه نثارت کردم

در چشم تو شکستم و حقم بود          

                                                بی رونقی سزای فراوانی است

نوشته شده در جمعه چهارم دی 1388ساعت 19:39 توسط Atwo| |

میترسم این نرسیدن . این تحقیر . عقده بشود برایم 

بشود برایم آمال فرو کوفته هر چند که شاید دیگر  این آمال  آمالت نباشند ولی تجدید حیاتشان میشود حس بد نتوانستن

......................................................................................................................................

و حالا باید اعتراف کنم تو اولین عقده ای هستی که در گلویم گیر کرده ای

 

نوشته شده در سه شنبه یکم دی 1388ساعت 22:27 توسط Atwo| |

شاید تو آسمون یه عالمه خورشید باشه . اونم خیلی پر نور تر از خورشید خودمون

ولی زمین تنها یه یک خورشید مینگرد

و دور یک خورشید میچرخد

نوشته شده در دوشنبه سی ام آذر 1388ساعت 0:30 توسط Atwo| |

وقتی حرف های دلت همه تکراری شده .

وقتی دنیای شعرهایت شده یک نفر که نه شعرهایت را میخواهد نه خودت را

وقنی بادکنک بغضت آنقدر بزرگ شده و نازک که به اشارتی میترکد و اشکت شده دم مشکت

وقتی نمیدانی چه بنویسی ؟و از کجا ؟ از کجا شروعش کنش و کجا تمامش؟

تنها و تنها مینویسی . حتی اگر سر و ته جمله هایت کلمات برای خودشان تاب بخورند .

حتی اگر کسانی که زمانی برایت سوت میزده اند بی سر و تهیی جملاتت را هو کنند .

میدانم که حرفهایم تکراری شده.

مرا ببخش

نوشته شده در جمعه بیست و هفتم آذر 1388ساعت 0:12 توسط Atwo| |

خوب یادمان هست که اولین باری که با ماشین بابایمان دنده عقب گرفتیم آینه بقلمان را را زدیم به در خانه ی عممان . مرتبه دوم سپرش را کندیم و پدرمان خونش به جوش آمده بود و حرف در دهانش خشکیده که بنده با تمام جسارات فرمدیم :"خب غدای سرم"

و نیشخندی تحویل ایشان و ماشین بقلیمان دادیم .(نقطه سر خط)

سر خط از این قرار است که در این مدت که پدرما به سفر حج نایل گردیده اند(خدا قسمت شما نیز بفرماید)

بنده و ایشان از جهاتی خوشحال و از جهاتی ناراحت بودیم که این جهات از این قرار بود :

1-در فراق هم میسوزیم و میسازیم

2-ایشان در فراق ماشینشان میسوزند و ماشینشان در فراق ایشان(طفلکی هردوشان)

3-و بنده که بسی خوشحال از اینکه کلی اطلاعات ماشینیمان رفته بالا و از قرار:

1-فهمیدیم ماشین چه عالمه قطعات زیادی دارد مثلا همین جلو پنجره که کندیمش و انداختیم صندق عقب

3-فهمیدیم ماشینمان آب هم میخورد  -مثل خر-(البته این را بابایمان نگفته بود)

4-فهمیدیم که ماشین بدون رادیاتور هم میتواند کار کند (فقط کمی سخت تر و با آبیاری دستی)

 

نوشته شده در جمعه ششم آذر 1388ساعت 17:20 توسط Atwo| |

گفت میخندی و از خنده ی تو بیزارم

                                                     من مراد دل خود در تو نمی پندارم

همین...

نوشته شده در یکشنبه پنجم مهر 1388ساعت 0:3 توسط Atwo| |

هر شب ٰ

            شب قدر است

                              اگر قدر بدانی

نوشته شده در یکشنبه بیست و دوم شهریور 1388ساعت 13:25 توسط Atwo| |

 

آنها که این مطلب را نمیخوانند دو گروهند . یا خیلی خودشیفته اند یا خیلی دیوانه .

خیلی خود شیفته ها که مشخص است دیگر ! آنها از روی خود شیفتگی بالا خود را عاقل میپندارند و خیلی دیوانه ها هم که خیلی دیوانه اند که خود را عاقل فرض میکنند .

پس دم همه ی اونایی که این مطلب را میخوانند گرم

نوشته شده در یکشنبه پانزدهم شهریور 1388ساعت 0:20 توسط Atwo| |


Design By : Night Skin